سلام دوستان خوبم.ببخشید که این چند وقته پیشتون نیومدم.

حال روحیم این روزا اصلاً اوضاع خوبی نداره.

شاید واسه تغییر فصل باشه.شایدم نه.نمیدونم.

به هر حال همه شما رو دوست دارم که تنهام نزاشتید.

 شاعر که شدم نردبانی بلند بر میدارم.

پای پنجره پرسه های پسین پروانه میگذارم وبه سکوت

 سلام آن روزها سرک میکشم.

شاعر که شدم می آیم کنار کوچه کبوترها

تاریخ یادگاری را پررنگ تر میکنم و میروم.

شاعر که شدم مشق شبانه تمام کودکان جهان را می نویسم

دیگر چه فرقی میکند معلمان چوب به دست

 به یکنواختی خطوط مشقهای شبانه شک ببرند.

شاعر که شدم سیمهای سه تارم را به سبزه های سبز سیزده گره میزنم

 و آرزو میکنم آهنگ صدای پای تو را بشنوم.

شاید که شاعری تنها راه رسیدن به دیار رویا و کوچه های خیس کودکی باشد.........

     دل آسمان هم مثل دل من گرفته .

     جایی برای باریدن نیست.

    کدام جاده مرا تا خدا میبرد.دلم تنگ است......

 

 

بی تو من چه کنم.

رفتنت موج غریبی است که دل میشکند.

تو مپندار که خاموشی من هست برهان فراموشی.

بوی تو گرمی یک احساس است.

گریه ام حسرت آن احساس

 مهر تو،خنده تو،غم از دست دادن تو

ای خدا می شنوی می شنوی؟

 عاقبت ناله های دل سر به کجا خواهد برد؟

باز امشب به یاد تو به یک ستاره خیره میشوم.

شاید آن ستاره تو باشی و من را در احساسی که نسبت به تو دارم تسلی دهی.

هر ستاره شبی است که از تو دارم.

آسمان چه پرستاره است.

حقیقت زندگی عشق به تو در کابوسها و رویاهاست.

با آب پیمان بستم که جز با تو و در پناه تو و با یاد تو از آب نگذرم.

با آب پیمان بستم که جز تو هرگز به دیگری دل نبندم.

*************

احساس رفتن و از دست دادنت همچون پرواز عقابهای آهنین در آسمان لایتناهی عمرم همیشه با بغض و گریه همراه بوده است.

 

 

  برب                    برای اینکه زندگی موفقی داشته باشید باید تصمیم های درستی بگیرید.زیرا هر تصمیمی که می گیرید به اعمال شما جهت می دهد.

تنهاییهایم را با چه کسی تقسیم کنم وقتی که دیگر

به یاس ها هم نمی توان اعتماد کرد......

خوشا حدیث گل و سبزه زار بیدستان

خوشا بهار و خوشا نوبهار بیدستان

خوشا زمین و خوشا سرزمین سبزیها

بدشت و کوه و بر این کوهسار بیدستان

خوشا ترنم باران به فصل  بشگفتن

به سنگ فرش کوچه و بر مرغزار بیدستان

خوشا هوای پر از عطر لاله وحشی

که بیقرار نموده بسی،هزاربیدستان

خوشا طلوع صفا بخش خوب خورشیدش

خوشا غروب طلائی بی غبار بیدستان

خوشا به ساکنین چنین سرزمین زیبایی

که حک نموده به تاریخ اعتبار بیدستان

خوشا به غیرت و مردانگی مردم او

بفصل کوشش و جوشش،پشتکار بیدستان

خوشا صلابت ایمان و عفت و عصمت

که همچو نور درخشیده بر دیار بیدستان

خوشا به روح شهیدی که در ره دین

فدا نمود و به حق گشت جان نثار بیدستان

خوشا به حرمت آزادی پرستوها

درون حبس اسارت به انتظار بیدستان

خوشا سبوی صفایی که از ره عشق

شود پر از می نابی ز آبشار بیدستان

خوش آن زمان که شود (مرتضی)به دولت عشق

غبار کفش محبّت به رهگذار بیدستان

                                          آمده ام حرف بزنم!

اینک من عزم سکوت به درد آمیخته ام را کرده ام.

پس بیا ای مهربان من !

بیا و التیام بخش زخمهای کهنه دلم باش.

بیا بجویمت ای تمامی هستی من....

آه ...!می خواهی تقاص سالها عذابت را بگیری؟

بخدا سوگند دردنامه من سوزانده تر از رنجی است که تو کشیده ای.

 ای مهربان !

این آخرین باریکه راهی است برای ماندن

پس منتظرت می مانم.

         کاش روزی بیایی که سکوتم ابدی نشده باشد.

                                                                   ( نگار )

شقایق با من حرف بزن.

با من که شکفته تر از واژه های شکفته ام    

با من حرف بزن ای صداقت بی انتها ای مسافر

ستاره پوش ای ترانه خاموش.

یادت هست آن شب را که در کنارم نشستی

وبرایم ازصداقت گلهای باغچه سخن گفتی؟

ودر غبار پنجره دلم نوشتی زندگی به عشق

ایمان آوردن.یعنی با نفسهای باران درامیختن.

 یعنی با نسیم همراه شدن .اینک من زندگی را در

فصل فصل اشکهای تو می بینم.

عشق من با من حرف بزن....

نمی دانم محبت تو را دستان پینه بسته کدام باغبان

 در باغچه دلم کاشت که طراوتش هنوز هم

عطر بوته های باران خورده را در فضای ساکت

اندیشه ها پراکنده.

بامن حرف بزن ای تمامی وجود من....

                                     (  نگار )